One Day Only

‘Als ik één dag premier was van dit land, zou ik beginnen met het opstellen van mijn ontslagbrief. Het lijkt me namelijk niet te doen, zo’n baan. Het grootste probleem is dat je in vier jaar tijd met dezelfde club mensen dezelfde problemen moet zien op te lossen. Het eerste jaar heb je nodig om alles te begrijpen en het laatste jaar ben je bezig met de verkiezingen voor de volgende periode. Blijven er dus twee jaar over waarin je beslissingen moet nemen over zaken die helemaal niet in de politiek thuishoren. Daarom duurt het ook allemaal zo lang.
Neem die metro in Amsterdam. Hoe lang zijn ze daar al mee bezig? En hoeveel heeft het inmiddels gekost? Hoe kun je daar nou een politiek gekleurde wethouder voor verantwoordelijk maken? Praktische problemen moeten door onafhankelijke personen worden opgelost. Je maakt een begroting, je spreekt een prijs af en je voert uit.
Landelijk kan dat precies zo: je moet onderscheid maken tussen politieke vraagstukken en zaken die domweg moeten worden opgelost. Misschien kan ik dát in die ene dag nog voor elkaar krijgen: een profielschets maken voor de zakelijk leider van het bedrijf Nederland. Zo iemand kan naast de Haagse politici – idealisten die zich bezighouden met de wensen van het volk – aan de slag gaan voor een salaris dat boven de Balkenende-norm ligt. Een krachtdadig iemand. Geen partijlid. Man of vrouw, dat maakt niet uit. Je moet wel over flink wat geduld beschikken. Daarom val ik zelf gelukkig af.’